Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009


σήμερα μέρα της γυναίκας θέλω να σας μιλήσω για την δικη μου ηρωίδα γυναικα .κοντουλα ,στρουμπουλη ,κοκκινομαγουλη με μαλλια κατασπρα σαν μπαμπακι.Το πιο απαλο και ζεστο δερμα που εχω αγγιξει ποτε.Η γλυκια μου γιαγιουλα Σοφια.Εχει φυγει απο κοντα μας εδω και πεντε χρονια .οταν ομως κλεινω τα ματια μου και την σκεφτω την νιωθω γυρω μου παντου .Ερχεται στη μυτη μου μυρωδια φρεσκοψημενου ψωμιου.Γεννημενη απο γονεις προσφυγες απο το Τσουρουμ της τουρκιας .Ελληνες που τους απαγορευσαν να μιλουν τη γλωσσα τους να λατρευουν το θεο τους ηρθαν στην μανα πατριδα σε χρονια δυσκολα.Την γεννησαν στη φτωχεια στα βουνα των Σερρων στο Αχλαδοχωρι. Αλλα δεν ηταν γραφτο να ριζωσουν ουτε εκει.Στα χρονια του πολεμου ,πεινα ,δυστυχια .Μετα ηρθε ο εμφυλιος να κανει τα πραγματα χειροτερα.Μια σταλια παιδι την πηραν μαζι με την μικρη της αδελφη ,στο παιδομαζωμα .Στρατολογηση με το ζορι .Η γιαγια τα καταφερε και εφυγε ,γυρισε πισω. Η αδερφουλα της πεθανε σε μαχη στο βουνο.Μετα παντρευτηκε ,εκανε και ενα παιδακι,και σε ηλικια ηλικια 17 ετων χανει τον αντρα της.Τον σκοτωσαν και αυτον στο βουνο ,μαζι και τον αδελφο και τον πατερα της.Ηταν ησυχοι ανθρωποι δεν ειχαν εμπλοκες πολιτικες. αλλα τα χρονια ηταν δυσκολα, οι ανθρωποι μπερδεμενοι σαυτες τις εποχες. Χαφιεδες και κακοποιοι σε τετειες περιπτωσεις κανουν χρυσες δουλειες.Δεκαεπτα χρονων χηρα με ενα μωρο στην αγκαλια και μια μανα σακατεμενη απο τις ταλαιπωριες να βρουν ξανα σπιτι και γη να σταθουν .Το χωριο τους καηκε ολοσχερως.Το δευτερο δηλαδη το ραχμαλι.Μου ειχε πει καποτε <<θηλαζα πουλι μου το θειο σου μεχρι τεσσερα χρονων, γυριζε απο το παιχνιδι μονιμα νυστικος και με παρακαλουσε 'τσιτσι μανα δωσε μου λιγο'δεν ειχα να ταισω τιποτα αλλο το παιδι.βυζι μεχρι τα τεσσερα.>>Μετα ξαναπαντρευτηκε .Τον παππου μου ενα ορφανο τσομπανακι προσφυγοπουλο και πιο φτωχο ακομη και απο αυτη.Εκαναν αλλα τρια παιδια εζησαν σε ενα πλιθυνο σπιτακι φτιαγμενο απο τα χερια τους με πατωμα χωματινο και στεγη απο καλαμια.Μεχρι και το 1965 περιπου και χρονο με το χρονο εκαναν και ενα δωματιακι και ενα σταυλο και ενα ζωντανο παραπανο ,αντε και ενα χωραφακι φασολια και καλαμποκια και καπνα .Τα μεγαλωσαν τα παιδια τους.Τα στειλε τα δυο στην ξενιτια τα αγορια της .Και τη μιση απο την καρδια της μαζι.Εκανε εγγονια ,τα ταχταρισε τα γιατροπορεψε .Προλαβε γνρωρισε και τεσσερα δισεγγονα .Δεν θα ξεχασω ποτε τα σαββατα των καλοκαιριων που ηταν η μερα του μπανιου.Σε μια σκαφη κοντα στο παχνι με τις αγελαδες να μας μπανιζει με τη σειρα με σαπουνι πρασινο και ζεματιστο νερο απο τον τενεκε .τα χερια της τοσο συνηθισμενα στο καυτο απο τις μπουγαδες που δεν το καταλαβεναι πως μας καιει .και μετα μας ταιζε ''του παππα τα αυτια'' ετσι μας τα λεγε .πιτακια με τυρακι βραστα (κολακια ποντιακα) και σερμπετι να μας ξεγελασει να φαμε λιγο ακομη.και πισια και πυροσκι με πατατα και τσιγαριστο κρεμμυδι.ακουραστη να τρεχει ξυπολυτη απο δω και απο κει ολα να τα προλαβει.να παει και να ασπρισει το εκκλησακι του προφητη Ηλια .να σκοτωσει και το φιδι απτην αυλη της γειτονισας γιατι φοβαται.Την ειδα μια φορα θυμαμε, να το κανει αυτο με τα χερια της γυμνα.Ηταν η ειδηκοτητα της τα φιδια .Τετεια γυναικα ηταν.αλλα ποτε δεν την ακουσα να λεει ,ΕΓΩ ,ποτε.Δεν φορεσε ποτε ψηλα παπουτσια ,δεν φορεσε ποτε σουτιεν δεν ειχε .Γερασε στα 35 ,μια ζωη τυρανια και προσφορα και δεν γκρινιαξε ποτε .κουβεντα δεν μας ειπε ουτε γιαυτους που σκοτωσαν τους δικους της ανθρωπους.Δεν πηγε ποτε ταξιδια και διακοπες .οι απολαυσεις της ζωης της ηταν στα 65 της σπραιτ και παγωτο καιμακι.Γυαλιζαν τα ματια της σαν του μικρου παιδιου απο τη χαρα της οταν μπορουσε να τα χαρει.Τρελαθηκε απο τη χαρα της οταν πηρε την κατωτατη συνταξη του ΟΓΑ 250€.Νομιζε η γλυκεια μου πως ηταν μεγαλο το ποσο και δωρο.δεν φανταζοταν ποσα τις αξιζαν.Παιδια, εγγονια ,ζωα ,χωραφια ενας αντρας που τα περιμενε ολα στα χερια και μια καλη κουβεντα δεν ξερω αν ακουσε .οχι οτι δεν την αγαπουσαν ολοι τη λατρευαμε .αλλα ετσι γινετε συνηθως το ξεχναμε το σαγαπω και το μπραβω.Ηταν ομως τοσο ηρεμη παντα.Δεν ξερω απο που πηγαζε ολη αυτη η δυναμη.Καθισμενη παντα στη γωνια της να πλεκει τα προικια των παιδιων των εγγονιων ακομη και τα νεκροσεντονα της εφτιαξε ετσι ηρεμη.Το βασανο της ηταν μην πεσει στο κρεβατι ανυμπορη και μας ταλαιπωρησει .Πεντε φορες εγκεφαλικο και δεν λερωθηκε πανω της. Ορθια εφυγε.γλυκεια μου μπαμπουσκα σ αγαπουσα πολυ ησουν η ηρωιδα μου .θα σε θυμαμε για παντα και θα προσπαθω να σου μοιασω εστω και λιγο στην αξιοσυνη σου. ΓΥΝΑΙΚΑ ετσι απλα με κεφαλαια .σε ολες αυτες τις γυναικες σαν και αυτη χρονια πολλα.