Τρίτη, 28 Απριλίου 2009




δεν ήταν η μοναδική άφιξη αυτή της ανηψιας.εχουμε και καινούργια παρεουλα.πηγα να παρω ενα σκυλακι.αλλα λυπήθηκα να τα χωρίσω τα αδελφάκια και έτσι βρέθηκα με δυο σκυλιά .ευτυχώς έχουμε μεγάλη αυλή και αυτά φαίνεται πως δεν θα γινουν μεγαλόσωμα(ελπίζω)

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

επιτελους ηρθε!

η ανιψια επιτελους ηρθε.παρασκευη της ζωοδοχου πηγης 24 του απριλη.εσπασε ολα τα ρεκορ περασε την παραταση .αλλα το καλο πραγμα αργει να γινει .ηρθε στον κοσμο με φυσιολογικο τοκετο αφου παιδεψε την μαμα της οσο μπορουσε .3750 kg και 52cm υψος ειναι μια κουκλα .γερη και δυνατη.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

στολισμος επιταφιου






ειμαι με δυο ωριτσες υπνο ,αλλα χαλαλι,νομιζω πως αξιζε τον κοπο.καλη ανασταση σε ολους.με την ψυχη ανοιχτη ,στα μυνυματα Του.(τον πρωτο στην σειρα δεν τον εφτιαξα εγω αλλα οι γυναικες του διπλανου χωριου.με τη βοηθεια μου μονο σε τεχνικα θεματα.απλα παραδοσιακα)

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

δεν χάνομαι γιατί ρεμβάζω αλλα γιατί τρέχω και δεν φτάνω. τώρα θα μου πείτε σίγα την πρωτοτυπία όλοι λίγο πολύ το ίδιο κάνουμε. συμφωνώ το θέμα είναι πως το καταφέρνουμε. πάντως εγω όλα απο το κεφάλι μου τα παθαίνω το αναγνωρίζω. έρχεται Πάσχα οπότε στο μαγαζί πράγματι γίνετε χαμος απο προετοιμασίες γιατι δεν μιλαμε για ανθοπωλείο πια . μόνο τυρί φετα δεν πουλάμε .δεν μας έφταναν τα λουλούδια και φυτά έχουμε και όλα τα είδη γάμου-βαπτισης, έχουμε και είδη δώρων και είδη διακόσμησης και ασημικά και μπιζού και λαμπάδες πασχαλινές κ.τ.λ.δεν εμπορευόμαστε μονο κατασκευάζουμε κιολλας .(αν ηταν κινητό το κατάστημα οπως παλια και έβγαινα στις γειτονιές να διαλαλήσω την πραματια μου φαντάζεστε ποση ώρα θα έκανα
) κάνουμε και διανομές χωρις χρέωσή των προϊόντων.και όλα αυτά επτα μέρες τη βδομάδα.τα τελευταία δέκα πέντε χρονια . αυτά βέβαια οσον αφορά τη δουλεία γιατι έχουμε και ενα σπιτάκι με μεγάλο κήπο. ήθελα και θερμοκήπιο να έχουμε τα δικά μας λαχανικά.να πάμε και στα μελίσσια γιατι τα αγαπάμε. άντε τώρα τρέχα και μη μιλάς. εμ.. έλα που όλα τα θέλουμε και μετά γκρινιάζουμε ποσο κουρασμένοι είμαστε.και να πω την αλήθειά πολύ γκρινιάζω.Η μεγαλύτερή ομως ικανοποίησή μου είναι να βλέπω τα βλαστάρια μου να μεγαλώνουν και να ανθίζουν. προχθές ο γιος μου είχε τα γενέθλιά του έκλεισε τα δεκαεπτά. τον έβλεπα και δεν το πίστευα οτι αυτό το παλικαράκι ειναι εκείνο το γατί που κράτησα στην αγκαλιά μου πριν τόσα χρονια και δεν είχε κουράγιο να θηλάσει πάνω απο πέντε λεπτα και όλο τον έπαιρνε ο ύπνος απο την κούραση και την αδυναμία.τωρα για να τον φιλήσω και να τον αγκαλιάσω να του ευχηθώ σκύβει να τον φτάσω.και για να με πειράξει και να μου δείξει ποσο δυνατός έγινε με σφίγγει τάχα μου κατά λάθος πολύ και με σηκώνει στον αέρα. άσε που τσιμπάει και το μαγουλάκι.(βαριόμαστε και το ξύρισμα το τακτικό, άρα δεν παίζει και γκομενιτσα αυτό το διάστημα σκέφτεται η μάνα) μαζευτήκαμε ολοι στην αυλή αδέρφια γονείς ανίψια και στήσαμε στα γρήγορα ενα όμορφο οικογενιακο τραπέζι.που το ευχαριστήθηκα πολύ. γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα χαράς.το μόνο μου παράπονο ήταν που δεν μπορούσα να φέρω κοντά του τον πάτερα του . Βασίλη αν μας βλέπεις απ τον ουρανό (όπως πιστεύει η κόρη μου η Ευγενία)να το χαιρόμαστε το παλικάρι μας . δε στον πόσος έγινε. έλα στον ύπνο του το βράδυ και δω στου ενα φιλί είναι το μόνο που δεν μπορώ να κάνω εγώ γι αυτόν. όσο και αν δουλέψω όσο κι αν προσπαθήσω δεν αγοράζεται ούτε αναπληρώνεται με τίποτα.